In mij schuilt geen dierendokter

Vroeger meende ik wel eens “dierenarts” in te vullen als ik gevraagd werd wat ik later wilde worden. Toen ik er enkele jaren later achter kwam dat wiskunde en wetenschappen daarvoor toch wel belangrijk waren - en laat dat nu toevallig niet mijn sterkste vakken zijn - heb ik het antwoord op die vraag veranderd in “journaliste of boerin”.  Maar bon, dierenarts dus. Niks voor mij en dat is vanmorgen nog maar ‘ns bewezen. Basil had een teekje in zijn nekje zitten. De vorige twee keer dat ik zo’n vies beest bij hem ontdekte, heb ik hem tot bij mijn roommate gedragen en gezegd: “doe die teek eens weg”. Maar nu was zij niet thuis, en dus wilde ik ‘ns stoer doen en die teek verwijderen. Ik denk dat mijn buren dachten dat ik in plaats van een teek mijn hond heb doodgedaan. Hij heeft gekrijst! En dan had ik de kop van de teek nog niet mee

Omdat ik toch de dierenarts moest bellen voor een afspraak voor de castratie van Basil, heb ik meteen ook maar gevraagd naar een oplossing voor het teekprobleem. Niet erg, zei ze. Dat zweert er wel uit. Gewoon ontsmetten. En dat ze mij een superdeluxe tekentang zou meegeven waarmee in het vervolg zélfs ik de teek volledig zou kunnen verwijderen