Over trouwen en huisje bouwen
Dit weekend is een goeie vriendin van mij getrouwd. Ze is drie jaar jonger dan ik, woonde al een tijdje samen met haar vriend en ze zijn een huis aan het bouwen. En zaterdag hebben ze dus “ja” tegen elkaar gezegd, in goede en kwade dagen, met de kindjes die God voor hen voorziet en al de rest van die troep.
Ik vind zulke festiviteiten altijd erg tegenstrijdig. Ik ben niet zo voor trouwen. Ik vind dat – tenzij je erg gelovig bent – vrij overbodig. Het koppel dat zaterdag trouwde komt normaal nooit in een kerk, tenzij op de begrafenis van een vage kennis of het huwelijk van een verre nicht. En nu elkaar trouw beloven voor Onze Lieve Heer? Ik weet het niet, ik vind dat raar.
Ik vraag mij ook af waarom het hele concept van trouwen an sich zo belangrijk is. Ze hebben een aantal jaren geleden samen hun bouwgrond al gekocht en zijn nu al samen aan het bouwen, dus voor de administratieve eenvoudigheid is een huwelijk nu toch al vijgen na pasen. Ze leven al enkele jaren probleemloos samen in zonde, dus om dat te rechtvaardigen moeten ze het ook niet doen. Waarom dan wel? Ja, dat vraag ik mij af.
Pas op, niet dat ik hen dat niet gun. Ze zagen er op hun trouwdag supergelukkig uit, mooi uitgedost en al. Maar is dit allemaal nodig? Zouden ze zonder niet even gelukkig kunnen zijn? Ik vraag het mij af, maar niet luidop, als zij het horen. Ik heb het hele circus mooi meegespeeld, ik ben vriendelijk geweest, heb iedreen gefeliciteerd, heb gedanst op het moment dat ik zag dat de dansvloer dreigde leeg te lopen en de bruid al enigszins paniekerig begon rond te kijken, … ik heb zelfs in het gastenboek geschreven. Een vrij lang tekstje waarin ik mijn vertrouwen uitte over hun smaak bij de bouw en inrichting van hun huis-in-wording. Het wordt pastoriestijl. Ik vind pastoriestijl gruwelijk. Maar ik zal dat op tijd en stond wel op een meer subtiele manier aanbrengen. Nu laat ik ze gewoon (hopelijk meer dan) even gelukkig zijn.
Filed under: Life, bedenkingen, persoonlijk, relaties, vrienden | 5 Comments
-
Recente reacties
Pisblom op Nina op Piercing abnormalia op Piercing tijdtussendoor op De kus (2) Linn op De kus
Ik begrijp dat eerlijk gezegd ook niet zo goed dat voor de kerk trouwen…
trouwen an sich, daar ben ik helemaal voor te vinden… waarom… geen idee, ik koester nog steeds zo’n romantisch idee rond elkaar eeuwige trouw te beloven, hoewel ik me er heel erg bewust van ben dat dat in dezen tijd niet zo doorsnee is…
Maar het trouwen voor de kerk, nee, dat snap ik niet goed, dat doe je toch alleen als je ook naar de kerk gaat? Het nut van zo’n kerkelijke trouw gaat helemaal aan me voorbij…
En mij zal je er dus ook nooit eentje zien organiseren
Voor de kerk wil ik ook niet trouwen, maar trouwen an sich wil ik wel doen, hoewel ik vroeger ook altijd beweerde dat ik nooit zou trouwen.
Somehow, als je je zielsmaatje tegen het lijf loopt, daar een hele fijne relatie mee opbouwt en je je samen met hem oud ziet worden, is trouwen de kers op de taart.
Voor mij is trouwen volledig voor Lief kiezen. Het is puur symbolisch, maar daarmee willen we -ooit- duidelijk maken dat we 100% voor elkaar kiezen. ‘t Geeft voor mij dat extraatje aan onze relatie.
Het is natuurlijk geen garantie dat we ook effectief samen oud zullen worden, en het blijft een momentopname. Maar op dat moment kies ik voor Lief, wil ik met hem oud worden en dat mag iedereen weten!
Als je zo’n beetje begrijpt wat ik bedoel…
Ach ja, trouwen… Al jàren stonden mijn madam en ik bekend als het koppel dat voor elkaar gemaakt was en altijd samen zou blijven. Maar trouwen? Yuk! Nee dank u.
Maar kijk: enkele maanden geleden in een vlaag van zinsverbijstering vraag ik haar toch niet ten huwelijk zeker?
@Ruben: da’s ‘t oud zot, in mijn vriendenkring hebben wel meer anti-trouwers dat op een bepaald moment ineens ervaren.
@de rest: ik begrijp wel wat jullie bedoelen, maar, … ik weet niet, ik vind niet dat het moet. En het is ook zo duur allemaal! Mijn ma heeft mij al een (huwelijks)reis beloofd, door haar betaald, als ik NIET trouw, want dat vind ze weggegooid geld:-) (ze werkt als weekendhulp in een trouwklerenwinkel en ze hoort daar vaak duizelingwekkende budgetten de revue passeren)