Een verhaaltje over een pony

09Jul08

Hoe fijn kan paardrijden zijn? Zoals hier gisteren al ‘ns aangehaald, mocht ik gisteravond een pony rijden die ik niet kende. De eigenaars hadden mij op voorhand gewaarschuwd: gaat heel snel, je mag vooral niet veel benen geven; is heel kijkerig en schrikt gauw; kan nog niet aan de teugel lopen. Ik weet niet over welke pony ze het hadden, maar in elk geval niet over die waar ik mee reed, want die liep na tien minuutjes perfect aan de teugel, was goed met zijn werk bezig en schrok bijgevolg ook niet en dat van die benen viel ook best mee (ik kan mijn benen niet stil houden en toch kreeg ik weinig reactie). En toen ik wat later op mijn vaste dinsdagavondpony reed, maakte ik mij groot. Ik zat mooi rechtop, blik vooruit en ik voelde geen angst. Ik heb altijd schrik als ik paardrijd. Altijd. Ik heb altijd veel zenuwen en na een paar ongelukkige ervaringen met kijkerige paarden en mijn dom ongeval, zit ik zelden gerust op een paard. Op momenten als gisteren ben ik dan extra gelukkig. En dan blijf ik hopen dat het ooit wel zal goedkomen, dat ik er ooit terug van ga genieten als een jong paard bokkend met mij door de piste loopt en ik hem kan temmen. Ooit…

Filed under: Life, persoonlijk, pony   |  Leave a Comment