Vergeetachtig, vergeetachtiger

11Jul08

Vanmorgen heb ik weer zo’n typisch mij-moment beleefd.

Ik sta op en haast mij naar de trein – oef het verdomde ding is nog niet vertrokken. Een blik op de klok en: oh, ik ben zelfs vijf minuten te vroeg. Tevreden wandel ik rustig naar de trein en nestel mij op een plaatsje langs het raam. Ik begin de Metro te lezen, en plots… f*ck, ik heb mijn portefeuille niet bij. Ik herinner mij ineens dat ik gisteren – zoals elke avond – mijn portefeuille in mijn oude rugzak had gestopt om hem mee naar de paarden te nemen en dat ik hem er – niet zoals elke ochtend – vanmorgen niet heb uitgehaald. Dus ligt mijn portefeuille nog thuis terwijl ik op de trein zit. Natuurlijk moest ik net een rustige trein genomen hebben en natuurlijk kom de conducteur dan langs. Ze was vrouwelijk, vrij jong en van het type “gendarme” zoals wij dat wel ‘ns durven zeggen. Met een bevend stemmetje zeg ik: “ik ben mijn abonnement thuis vergeten. Het zit in mijn portefeuille en die ligt nog thuis.” De conducteur zucht duidelijk hoorbaar en zet zich op het bankje tegenover mij. “Heb je iets bij om je te identificeren?” – “Nee want dat zit allemaal in mijn portefeuille. En die ben ik vergeten.” Nog een zucht. “Een agenda dan?” Ik moet heel erg verrast gekeken hebben. “Ja, een agenda heb ik bij, maar wat ben je daarmee?” Zij begint zich te ergeren: “Je kan daar je naam en adres inschrijven.” Ja, dat kan ja, maar waarom zou ik dat doen? Mijn agenda heb ik wél altijd bij en dat gedrocht is zo groot en zo lelijk dat ik dat heus niet ergens onopgemerkt kan achterlaten. Toch haal ik mijn agenda uit mijn tas, doe die open op de eerste bladzijde en toon mijn voornaam. Die had ik er blijkbaar dan toch ingeschreven. Verveeld begint de conducteur alles te noteren. Naam, adres, geboortedatum- en plaats, waar ga je je abonnement tonen, … Uiteindelijk krijg ik zo een briefje waarmee in in principe ook straks de terugreis kan doorkomen. En de waarschuwende boodschap dat ik mij binnen de twee weken met mijn abonnement aan het loket moet aanmelden. Als ik dat doe, moet ik niets betalen. “Tenzij het niet de eerste keer is dat je je abonnement vergeten bent”, zegt ze nog en ze kijkt even schuin naar mij. Om eerlijk te zijn is het – wonder boven wonder – wel de eerste keer. Maar ik heb maar niks meer gezegd. Oh, en ze heeft mijn voornaam verkeerd geschreven op het papiertje. Het enige waarvan ik ‘bewijsmateriaal’ had.

Vanmiddag eerste werk als ik thuiskom: met mijn abonnement naar het station gaan. Veel moeite moet ik er in elk geval niet voor doen, want ik dénk dat ik ben vergeten mijn deur op slot te doen.

Filed under: Life, bedenkingen, persoonlijk   |  2 Comments