Op ontploffen

17Jul08

Onoder het motto ‘na het eten een siësta van een halfuur houden alvorens naar de gitaarles te vertrekken, kan alleen maar goed zijn’ lag ik gisteren in de vooravond onder mijn dekentje toen plots *tring* de deurbel ging. Ik keek op het fancyschmancy-venstertje van mijn videofoon en zag daar twee agenten staan. *paniek!* De vraag van de agent, toen ik hem had binnengelaten, was: “mogen wij hier ‘ns komen ruiken? Een voorbijganger heeft hier een gasgeur waargenomen.” Hilariteit alom, want volgens zijn collega’s was “mogen wij hier ‘ns komen ruiken” geen zin waarmee je bij de mensen binnen kwam, maar kom. Ik dus terug op de zetel, stilletjes soezend, tot tien minuten later *tring* weer de bel. Dezelfde agent, en deze keer had hij een brandweerman met zo’n meettoestelletje bij.

Toen ik wat later naar mijn eerste gitaarles moest vertrekken, stond de combi nog altijd voor mijn deur. En toen ik een kleine twee uur later van de les terugkwam, was de hele straat afgesloten. Zouden we dan toch de lucht in gevlogen zijn?  Niet, bleek bij aankomst, maar er waren vlak voor de deur al wel twee putten gegraven, waarin mannen van de gasmaatschappij druk met meettoestelletjes in de weer waren. Toen ik met de hond ging wandelen trouwens nog altijd. En toen ik terugkwam nóg altijd. Toen heb ik ze – in echte huismoederstijl – bier en cola aangeboden. Dat namen ze natuurlijk gretig aan (vooral het bier, maar eentje ging er voor cola), maar een lek vinden? Nee, dat nog altijd niet.

Toen ik een half uur later weer van mijn zetel gebeld werd, werd ik het toch wel stilaan beu. Deze keer waren het de mannen van de gasmaatschappij. Of ik ‘ns wilde proberen of ik nog telefoon had, want ze hadden een kabeltje geraakt. – Sorry, ik heb geen vaste telefoon. – Internet van Belgacom dan? – Nee, ook niet. Een druksessie op alle belletjes later, bleek dat mijn bovenburen nog telefoon hadden. En dat hun nieuwsgierigheid gewekt was, want wat later verschenen ze in het portaal. Toen enkele minuten later ook de buren van het eerste thuiskwamen, stond de hal vol… en kon het roddelen beginnen. Dat we blijkbaar het ongeluk aantrokken, want dat er afgelopen zaterdag nog was ingebroken in de twee appartementen op het eerste. Bij mijn buren, allemaal bejaard, zit de schrik er nu goed in. Behalve schrik om de lucht in te vliegen door het gaslek, zijn ze ook bang beroofd te worden. Eén buurman op het eerste heeft al een speciaal slot op zijn deur laten zetten, en pleit om iets soortgelijks ook op de voordeur te hebben. Ik heb in elk geval mijn veto al gesteld. 1.600 euro voor een slot, ze zijn gek. Oké, we kunnen dat dan wel door zeven delen, maar dan nog. Ik moet daar voor gaan werken. Bovendien heb ik niet zo vaak last van het onveiligheidsgevoel. Toen ik vertelde dat ik mijn deur vaak niet op slot doe als ik ’s morgens mijn hond uitlaat, kregen mijn buren het al bijna aan hun hart. Ik heb dan maar verzwegen dat ik op heel warme dagen vaak ga werken met mijn achterdeur open (ik heb een hoog ommuurd koertje dat nergens in de buurt van een straat komt). Maar de vraag blijft, hoe ga ik tegen al dat bejaard onveiligheidsgevoel kunnen opboksen als ze echt zo’n speciaal slot willen op de voordeur? Zou het helpen als ik – sterftetafels indachtig – op tafel gooi dat ik meer te zeggen heb omdat ik er nog langer ga wonen dan zij?

Filed under: Life, appartement, bedenkingen, persoonlijk   |  6 Comments