Ik weet het niet…

12Jun09

Oké oké, ik heb het misschien nogal lang uitgesteld – zo gaat dat met dingen waar je tegenop ziet – maar aangezien mijn stem mij in de steek laat en ik dus niet met mijn collega’s kan babbelen bij wijze van ontspanning, zal ik hier iets posten over mijn date. De date die ik had met de man die mij had gezoend, u weet wel.

Hij zong dus in een groepje dat met Pinksteren in mijn Stadje optrad en na een heel fijn gesprek besloten we dat we elkaar nog ‘ns zouden zien. De dag na de kus stuurde hij mij een lieve sms, dat hij mij nog niet vergeten was en we spraken af voor de woensdag daarop. En alles verliep goed. We waren allebei op de afspraak, hadden een fijne avond en toen ik naar huis reed was ik echt nog op de ‘high’ van de fijne date. En donderdagmorgen was het al wat minder. En vrijdag nog minder. En zaterdag heb ik onze volgende date – die zaterdagavond zou plaatsvinden – afgeblazen.

Ik heb een vriend met een probleem en ik moet daar naartoe, heb ik gezegd. Niet helemaal naar waarheid, maar ook niet helemaal gelogen. En hij begreep het, zei hij. En ik voel mij er rot over, maar anderzijds had ik het ook niet gekund. Ik had niet met hem op een tweede date kunnen gaan, want ik had enorm veel scrhik. En nee, ik weet niet waarom, ik kan het niet verklaren, maar ik kreeg schrik, dus ik ben er onderuit gemuist. Mocht ik een man geweest zijn, had ik het bindingsangst genoemd. Nu zou ik misschien beter gaan voor faalangst?

Dinsdag heb ik het aan G verteld. Hij gaf me nog net geen klap, bij wijze van spreken. Als ik het niet probeerde, zou ik niet weten of het werkte, zei hij. Hij voegde er wel gauw aan toe dat het makkelijker was om dat over iemand anders te zeggen, dan om het zelf te geloven.

Ik weet het niet. Ik geloof meer en meer dat sommige mensen gemaakt zijn om alleen te zijn en dat ook te blijven. Om in hun eigen fijne wereldje te leven, waarin ze zelf centraal staan en met niemand rekening moeten houden. Waarin ze zo vroeg of zo laat kunnen beginnen werken als ze willen, waarin ze drie jobs kunnen doen en dus ook in het weekend weinig thuis zijn, waarin ze veel te veel hobby’s hebben en voor al die hobby’s ook voor de volle 100% willen gaan. Waarin ze gewoon zichzelf kunnen zijn, zonder verantwoording, zonder tijd vrij te maken voor wie of wat dan ook behalve voor de hond, zonder… ik weet het niet.

Filed under: Life, bedenkingen, mannen, persoonlijk, relaties, vrienden   |  1 Comment