Wispelturig

16Jun09

Soms word ik gek van mijn eigen wispelturigheid. ‘t Is niet dat ik niet blij ben met wat ik heb/wie ik ben, maar ik wil nog zoveel!

Daarstraks hadden we vergadering hier op het werk, over veranderingen die er zitten aan te komen, en ik kon niet anders dan denken: dit wordt een superinteressante periode, hier ga ik mij 100% mee kunnen amuseren. Dit wordt leuk! En anderzijds heb ik net een vacature zien voorbij komen die mij op het lijf geschreven is. Maar dan echt! Waarbij dan weer de vraag zich aandient: solliciteren of niet?

Maar zelfs al zou ik dat niet doen (en/of de job niet hebben), dan zijn er nog zoveel vragen. Soms denk ik: ik laat alles hier achter, verhuur mijn appartement en betaal zo mijn lening af, zoek een jobke met kost en inwoon op een paardenhouderij in de Canadese bossen of de Afrikaanse woestijn en ik ben weg. Bye! Want dat lijkt me ook wel wat.

Om dan nog niet te spreken van een paar maanden rondtrekken met de rugzak, zodat ik al die reisplannen die nu nog verre toekomstmuziek zijn, meteen kan uitvoeren: Nederlandse Antillen, Mongolië, Frans Polynesië en g zo maar door.

Maar vanavond ga ik gewoon slapen en morgen sta ik gewoon op en overmogen vertrek ik voor een paar dagen voor het werk naar Frankrijk. En dan zal ik ongetwijfeld gewoon blij zijn met de mogelijkheden die ik nu heb en krijg.

Filed under: Life, bedenkingen, persoonlijk, reizen, werk   |  Leave a Comment
Tags: wispelturig