Christmas spirit

12Okt09

Ik ben, wat ze in het Engels noemen een ’sucker’ voor Kerstmis. Ik weet niet hoe ik dat exact kan vertalen, maar neem kerstsfeer, voeg mij daaraan toe en je hebt één en al moeshie gedoe. Niet Kerst op zich, maar vooral die melige tv-films die ze rond die periode uitzenden: zeer slecht, zeer voorspelbaar, maar ik zit wel aan het scherm gekluisterd, tranen met tuiten huilend tussen het moment de partner van het hoofdpersonage haar verlaat en het moment dat er een kerstmirakel gebeurt met liefde alom.

Met Kerst-afleveringen van tv-series heb ik dat trouwens ook (remember How the ghosts stole Christmas bij The X-Files?), en toen ik afgelopen week ‘Santa in the Slush’ (Bones, seizoen 3) zag, begon het mij plots te dagen. Wat moet ik nu doen met Kerstmis? Feesten met de familie langs mijn moeders kant doen we met nieuwjaar, langs mijn vaders kant op 26 december (hoewel ik niet meer wordt uitgenodigd sinds ik alleen woon), want op Kerstdag… op Kerstdag was ik altijd bezet.

Vijftien jaar aan een stuk is Kerstmis eenvoudig geweest. Kerstmis was voor dag en dauw opstaan, mij naar de manège haasten. De dag daar doorbrengen als verantwoordelijke voor de naturaprijzen, jurylid, speaker of ruiter, afhankelijk van de nood en de voorhanden zijnde opties en ’s avonds, als de krachtproef begon, supporteren langs de kant terwijl de fruitjenever er vlotjes door ging (nu ja, die fruitjenever was er nog niet bij voor mij toen ik twaalf was, maar het principe was hetzelfde: sfeer en gezelligheid).  Dat allemaal in het gezelschap van mijn beste vrienden – en tussendoor ook mijn ouders – op de plaats waar ik het liefste was, ook als er overal knipperende lampjes hingen en irritante kerstliedjes door de boxen klonken.

Kerstavond was eveneens eenvoudig. Gezeten op de vloer van de keuken met een emmertje lauw water en een grote pot zadelzeep kregen zadel een hoofdstel nog een laatste poetsbeurt zodat ze er onberispelijk uitzagen op de dag zelf, net als de zadeldoek en de voor de gelegenheid extra proper geschrobde beenbeschermers. En daarna op tijd het bed in, om zoveel mogelijk te kunnen genieten van Kerstdag.

Dat is volgens mij trouwens ook waar Kerstmis in deze tijd om draait: gezellig samenzijn met de mensen die je het liefst hebt op de plaats waar je het liefst bent en daar vriendschap (in mijn ogen een vorm van liefde) vieren. Is doen wat je graag doet omdringd door liefde niet een beetje de betekenis van Kerstmis?

Toen – heel toevallig een dag nadat ik de aflevering had gezien en ik er dus nog over aan het nadenken was – de broer van dj L mij vrijdagavond op café al lachend zei “het zal raar zijn als de manège dicht is. Allé, waar moeten wij nu naartoe met Kerstmis?”, moest ik hard op mijn tanden bijten en echt moeite doen om geen wateroogjes te krijgen. Hij heeft gelijk.

Niet dat ik niet weet wat de doen met Kerst… ik vertrek daags nadien op reis dus ‘valies maken’ zal hoog op het prioriteitenlijstje staan… maar echte Kerst, zoals ik die heel mijn jeugd gevierd heb, old yuletide magic alles erop en eraan… dat is voorbij. Kleine meisjes worden groot, maar op sommige vlakken zou dit exemplaar toch liever klein blijven.

Filed under: Life, bedenkingen, persoonlijk, pony, vrienden   |  5 Comments
Tags: Kerstmis