He komaan laat je gaan!

02Nov09

Obscure semi-underground concertjes van lokale helden zijn niet echt mijn ding, maar kom. Ze is een collega en heel goede vriendin en ze vroeg het zo lief, dus belandde ik zaterdagavond een dorp verder in een veel te klein veel te oud zaaltje om te luisteren naar een groepje uit mijn Dorpje. Ze waren zelfs goed, moet ik toegeven, ondanks het feit dat we ons op het verkeerde moment net te dicht bij de mosh pit bevonden en ik halfweg de avond al plakte van het bier, en er ongetwijfeld ook naar stonk.

En ineens zag ik hem staan. Ik had hem al eerder zien staan, maar toen was mijn frank niet gevallen. Tot ik zijn broer zag. En hij zich omdraaide en ik de kleine plug in zijn linkeroor kon zien. Jaja, hij was het, de kerel die vlak voor mijn vertrek naar Senegal mijn nummer had gevraagd, maar waar nooit iets van gekomen was. Zou ik iets tegen hem gaan zeggen?

In het gewoel was ik hem kwijt nog voor ik een beslissing kon nemen, maar wat later vond hij mij weer. Hij zei goeiedag, excuseerde zich omdat hij niks meer van zich had laten horen en vroeg naar mijn vakantie. En zei dat hij nog naar Dorpje zou komen na het optreden, omdat ik hem vertelde dat dat mijn plan was. Bon, tot zover. Hij zag er goed uit, heel goed eigenlijk, maar er was niks. Geen klik. Al na drie woorden besliste ik dat het nooit wat zou worden, een beslissing die nog eens werd bevestigd toen hij veel te dronken en wild armzwaaiend later op de avond nog wat tegen mij kwam leuteren. Dit terzijde.

In Dorpje bleek er later die nacht minder te doen dan gehoopt. Het gezellige café waar er discobar was, was halfleeg en ik kende er niemand, dus belandde ik al snel in de homobar, waar mijn beste vriend G en vriendin J waren, samen met nog wat kennissen. De muziek was goed, de sfeer ook, de travestie-act lollig, maar tegen drie uur begon ik moe te worden. En een beetje lastig. Ik heb dat soms als ik moe ben, dat ik lastig word. En in dit geval was het helemaal niet verwonderlijk. Ik heb een vrij zware week gehad en was ook al heel de zaterdag op pad, te beginnen om 8u ’s morgens omdat ik een uur later een uur verderop in de les moest zitten (en het was vrijdagnacht nu ook niet bepaald vroeg geweest, met alle gevolgen vandien).

In elk geval, ik zei mijn goeienachten en ik vertrok. En net in de deuropening kwam ik hem tegen. En of ik toch nog niet wilde blijven en nog eentje wilde drinken. En natuurlijk gaf ik toe, natuurlijk gaf ik in (“nog eentje dan”). Want hij zag er echt wel leuk uit, dat was niet veranderd. G – zowat stomdronken – kwam veel te dicht bij mij staan dansen en fluisterde in mijn oor “die is ZO lekker” en ik lachte. Wat later kwam diezelfde G – nog altijd stomdronken – in mijn oor fluisteren dat hij blijkbaar een vriendin had. “Ik wil je gewoon waarschuwen, ik wil niet dat je wordt gekwetst”.

G is te lief, maar het was niet nodig. Eerder deze week had ik beslist dat ik op dit moment in mijn leven niet klaar ben voor een relatie. En dat ik mij er dus wat voor wil afschermen. Seks ja, dat zou wel eens mogen, dus zal ik binnenkort wat gezonder beginnen eten en misschien wat sporten zodat ik er op korte termijn appetijtelijk genoeg uitzie om iemand van het andere geslacht aan de haak te slaan. Maar niet voor echt, gewoon voor even.

Waarom zit ik dan een halve dag later nog aan hem te denken? Om iets wat hij mij zei, vannacht, ergens tussen veel te laat en veel te vroeg. Ik was moe en stond dus maar wat halfhartig te heupwiegen op de muziek, in plaats van overenthousiast te shaken (zoals ik een paar uur eerder had gedaan, complimentjes van zijn jongere broer ontlokkend die na het concertje ook in de homobar was beland). “Komaan,” zei hij “je moet je niet inhouden, je moet je laten gaan!” Maar ik was moe, dus ik wilde niet. Ik wilde me alleen laten gaan richting slaap, ik had geen zin meer in dansen en wild doen. En ik laat mij niet commanderen, dus deed ik dat ook niet. Maar na een lange en deugddoende nacht, kan ik niet ontkennen dat hij gelijk heeft. Ik moet mij eens wat meer laten gaan. En niet alleen op vlak van dansen (want dat doe ik dus wel, als ik niet moe ben en hij niet kijkt), gewoon op vlak van alles. Laten we daar eens wat aan werken

Filed under: Life, bedenkingen, mannen, party, persoonlijk   |  Leave a Comment